Istnieje taki moment w życiu każdego dziecka, gdy wszystkiemu zaprzecza i wciąż mówi „nie”. Tak właśnie rodzi się bunt. Pragnie wszystko robić po swojemu. Nie zważa na ostrzeżenia dorosłych. Już od najmłodszych lat wiele rzeczy musi dotknąć, wszystko sprawdzić po swojemu. Niektóre takie doświadczenia mogą się źle skończyć. O nieszczęście nie trudno. Każdy szkrab nie dowierza dorosłym. Sam chce się przekonać, że kawa jest gorąca czy, że nóż jest ostry .
Nie daj Bóg. Dlatego dorośli wciąż chodzą za dziećmi, cały czas je obserwują. Na nic zdają się ich ostrzeżenia :nie ruszaj, bo się poparzysz, nie dotykaj, bo to jest niebezpieczne, nie wchodź sam po schodach, bo spadniesz… itd. Przykładów jest wiele. Tak właśnie ukazuje się postawa młodego jeszcze buntownika. A w latach późniejszych bywa jeszcze gorzej. Pojawia się okres dojrzewania, nowe znajomości oraz wpływy kolegów. Nie jest więc łatwo ujarzmić charakteru młodego buntownika . Na szczęście okres buntu może przybierać różne, mniej uciążliwe formy.